Οι τέσσερεις προδιαθέσεις κάτω από το πρίσμα της Γαλλικής Ομοιοπαθητικής Σχολής

Μηνάς Ρηγάτος

 

Στο παρακάτω άρθρο και στα επόμενα που θα ακολουθήσουν θα παρουσιάσουμε τα τέσσερα ομοιοπαθητικά μιάσματα ή προδιαθέσεις, δίνοντας στοιχεία αιτιολογίας και φυσιοπαθολογίας για το καθένα από αυτά.

 Ιστορική αναδρομή

Ο Σαμουήλ Χάνεμαν (1755-1843) το 1810, έθεσε  τις βάσεις  της Ομοιοπαθητικής  με τη πρώτη έκδοση του Οργανου της θεραπευτικής τέχνης, τεκμηριώνοντας πειραματικά για πρώτη φορά  το νόμο της ομοιότητας.

 Θα εξηγήσουμε το νόμο της ομοιότητας αναφέροντας ένα παράδειγμα. Εάν ένα υγιές άτομο δηλητηριαστεί από μια ποσότητα αρσενικού θα παρουσιάσει  ξηροστομία, κάψιμο στο φάρυγγα και στο στομάχι, με πόνους που καίνε και ανακουφίζονται μετά από την κατανάλωση ζεστών υγρών˙ βίαιους, γλοιώδεις και δύσοσμους εμετούς που περιέχουν μεγάλη ποσότητα αίματος, αμέσως μετά την κατανάλωση οποιασδήποτε τροφής.  Θα παρουσιάσει, επίσης, φόβο θανάτου και υπερκινητικότητα, παρ’ όλη τη μεγάλη σωματική αδυναμία που νιώθει.

Φανταστείτε έναν ασθενή που πάσχει από γαστρορραγία, με συμπτώματα ανάλογα με τα παραπάνω, ο οποίος είναι αδύναμος στο κρεβάτι του και ζητάει κάθε στιγμή να του αλλάξουν θέση. Αυτή είναι μια κλασσική περίπτωση arsenicum album. Η χορήγηση του δηλητηρίου αυτού διαλυμένου και δυναμοποιημένου, θα εξαλείψει τα συμπτώματα του ασθενή.

Βλέπουμε, λοιπόν, ότι μια ουσία που μπορεί να προκαλέσει σε ένα υγιή οργανισμό συγκεκριμένα συμπτώματα, μπορεί να θεραπεύσει έναν άρρωστο οργανισμό με τα ίδια συμπτώματα, όταν χορηγηθεί σε ομοιοπαθητικές δόσεις (διαλυμένη και δυναμοποιημένη ουσία).

Πολύ γρήγορα ο Χάνεμαν διαπίστωσε ότι ο νόμος της ομοιότητας, δεν ήταν από μόνος του αρκετός για να θεραπεύσει τους ασθενείς με χρόνιες νόσους. Στις περιπτώσεις αυτές υπήρχαν συχνές αποτυχίες γιατί μετά την περίοδο μιας σύντομης καλυτέρευσης, τα συμπτώματα της ασθένειας ξαναγυρνούσαν.

 

Ας αναφερθούμε σε ένα κλινικό παράδειγμα:

Ένας ασθενής με χρόνια ρευματοειδή αρθρίτιδα είχε πρωινή δυσκαμψία και ήταν χειρότερα με την υγρασία και την ακινησία. Η δυσκαμψία βελτιωνόταν με τη κίνηση. Το φάρμακο rhus toxicodendron  βελτίωνε τον ασθενή για κάποιους μήνες αλλά με την πάροδο του χρόνου δρούσε όλο και λιγότερο. Αρχικά ο Χάνεμαν απέδωσε το φαινόμενο αυτό στον ανεπαρκή αριθμό των ομοιοπαθητικών φαρμάκων της εποχής.      

Στη συνέχεια όμως, το 1828 εξέδωσε το  μνημειώδες έργο «Οι χρόνιες νόσοι και η ομοιοπαθητική τους θεραπεία» στο οποίο διατύπωνε τα παρακάτω:  «Εάν διαλέξουμε ένα φάρμακο στηριζόμενοι στα οξέα συμπτώματα της χρόνιας νόσου με βάση το νόμο της ομοιότητας και το φάρμακο αυτό αποδειχτεί ακατάλληλο να προλάβει την υποτροπή των συμπτωμάτων, τότε το φάρμακο αυτό δεν είναι το πραγματικά όμοιο φάρμακο του αρρώστου. Στην περίπτωση αυτή θα έχουμε γρήγορη υποτροπή ή επανεμφάνιση παλαιών συμπτωμάτων  ή παραγωγή καινούριων, που αντιστέκονται όλο και περισσότερο στη θεραπεία».

 

Για να θεραπεύσουμε λοιπόν μια χρόνια νόσο, πρέπει να ψάξουμε τη βαθύτερη αιτία που βρίσκεται πίσω από τα οξέα αυτά συμπτώματα και να εξερευνήσουμε σε βάθος όλο το ιστορικό του ασθενούς, ώστε να ανακαλύψουμε τον εξατομικευμένο αμυντικό του μηχανισμό, δηλαδή τον προσωπικό του τρόπο αντίδρασης στις παθολογικές επιθέσεις του περιβάλλοντος. 

 

Οι προσωπικοί τρόποι αντίδρασης και οι  εξατομικευμένοι αμυντικοί μηχανισμοί όλων των ανθρώπων, ενάντια στις παθολογικές επιθέσεις του περιβάλλοντος που τον απειλούν (λοιμώξεις, ιώσεις, ραδιενέργεια, κακή διατροφή, περιβαλλοντολογική μόλυνση, συναισθηματική φόρτιση, οικονομικά προβλήματα κ.λ.π.), μπορούν να ταξινομηθούν σε 4 τύπους που στην Ομοιοπαθητική ονομάζονται προδιαθέσεις. Αυτές είναι:

 

·        Η Ψωρική Προδιάθεση.

·        Η Συκωτική Προδιάθεση.

·        Η Φυματινική Προδιάθεση.

·        Η Συφιλιδική Προδιάθεση.

 

 

Α. Η Ψωρική Προδιάθεση.

 

Η ψωρική προδιάθεση είναι ένας γενικός αμυντικός μηχανισμός που τον χρησιμοποιεί ο οργανισμός ενάντια στη χρόνια αυτοδηλητηρίαση του. Η χρόνια αυτή δηλητηρίαση αρχικά, υπερφορτώνει λειτουργικά τα πρωτογενή όργανα της απέκκρισης (συκώτι, χοληδόχος κύστη, νεφρά, έντερο),που επειδή δεν μπορούν να επεξεργαστούν και να αποβάλουν φυσιολογικά τα μεταβολικά απόβλητα, τα διοχετεύουν σε δευτερογενή όργανα απέκκρισης όπως το δέρμα και οι βλεννογόνοι.

Όταν τα πρωτογενή και δευτερογενή όργανα απέκκρισης υπερφορτωθούν, η δυνατότητα απομάκρυνσης των μεταβολικών αποβλήτων σταματάει και επέρχεται σταδιακή καταστροφή-σκλήρωση των οργάνων αυτών, η οποία καταλήγει σε θάνατο.

Τα αίτια της χρόνιας αυτοδηλητηρίασης ενός σύγχρονου ανθρώπου συνήθως είναι:

 

-  Η καθιστική ζωή                             

- Η λάθος διατροφή (τρώμε περισσότερο απ' ότι χρειαζόμαστε τροφές  πλούσιες  σε ζωικά λίπη, υδατάνθρακες και επεξεργασμένα σάκχαρα).

- Υπερκατανάλωση ευφορικών ουσιών (καφές, αλκοόλ, καπνός, τσάι κ.λ.π.)  

- Περιβαλλοντολογική μόλυνση.

- Στρεσογόνοι παράγοντες της καθημερινότητας (ζωή στην πόλη, ανεργία,               

               ηχητική μόλυνση, έντονες συναισθηματικές αντιπαραθέσεις, κ.λ.π.) 

 

Όταν ένας οργανισμός λοιπόν παίρνει περισσότερες τροφές απ’ ότι χρειάζεται, θα βρεθεί στην ανάγκη να τις αποθηκεύσει ή να τις αποβάλλει. Όσο δηλαδή έχουμε υπερκατανάλωση τροφών χωρίς την ανάλογη καύση θερμίδων (καθιστική ζωή), τόσο τα πρωτογενή όργανα απέκκρισης επιβαρύνονται λειτουργικά. Σε αυτό το στάδιο όπου ο οργανισμός αντιδράει ακόμη καλά, παρατηρούμε διάφορα λειτουργικά προβλήματα που εστιάζονται κυρίως στο στομάχι, το παχύ έντερο και τα νεφρά (π.χ. τυμπανισμός με υπνηλία μετά το γεύμα).

Στη συνέχεια όσο το συκώτι υπερφορτώνεται, θα αρχίσει σταδιακά να παρουσιάζει στοιχεία ανεπάρκειας. Δεν θα μπορεί πια να εκπληρώσει σωστά τις λειτουργίες του, με αποτέλεσμα να αφήνει να περνούν στο αίμα ουσίες (που προέρχονται από τις τροφές) ανεπαρκώς αποδομημένες. Τις ουσίες αυτές ο οργανισμός δεν μπορεί να τις χρησιμοποιήσει ή να τις απεκκρίνει σωστά από τα νεφρά και το έντερο, γι’ αυτό τις αποβάλλει από δευτερογενή όργανα απέκκρισης όπως το δέρμα και οι βλεννογόνοι.

Όλη η φυσιοπαθολογία της ψωρικής διάθεσης, αφορά την απέκκριση των αποβλήτων. Στη κλινική πρακτική εξελίσσεται σε 3 καλά μεταξύ τους διακρινόμενες φάσεις, που η μια διαδέχεται την άλλη.

 

Α1. Η  Πρώτη Φάση – Φυγόκεντρη ή δυναμική(sthenique).    

 

       Αναφέρεται σε άτομα που τα όργανα απέκκρισης λειτουργούν φυσιολογικά. Ο οργανισμός βρίσκεται αντιμέτωπος με μεταβολικά απόβλητα που πρέπει να απεκκρίνει. Ανάλογα με την ποιότητα και την ποσότητα της υπερφόρτωσης, θα χρησιμοποιηθούν πρωτογενή ή δευτερογενή όργανα απέκκρισης. Χαρακτηριστικό της φάσης αυτής είναι αρχικά η περιοδικότητα εμφάνισης των συμπτωμάτων στο ίδιο όργανο (π.χ. δυσπεψία και τυμπανισμός). Η περιοδικότητα αυτή εξαρτάται από το άτομο και τον τρόπο ζωής του. Στην αρχή έχει μεγάλη διάρκεια και όσο περνάει ο καιρός, τα συμπτώματα εμφανίζονται όλο και πιο συχνά (ο ασθενής αναφέρει όλο και περισσότερες κρίσεις δυσπεψίας με τυμπανισμό). Στη συνέχεια  έχουμε εναλλαγή των συμπτωμάτων μεταξύ των απεκκριτικών οργάνων (την εξαφάνιση ενός εκζέματος στο πρόσωπο, ακολουθεί η εμφάνιση μιας φαρυγγίτιδας και την εξαφάνιση της φαρυγγίτιδας, ακολουθεί η επανεμφάνιση του εκζέματος).

Στην καθημερινή κλινική πρακτική, η ιστορία ενός ψωρικού αρχίζει συνήθως με κοινές και ποικίλες βλάβες στο πεπτικό σύστημα: δυσπεψία, βάρος και υπνηλία μετά το γεύμα, γαστραλγία, εντερικό τυμπανισμό, διάρροια, οι οποίες μπορούν να εναλλάσσονται με μια προοδευτική εγκατάσταση δυσκοιλιότητας. Στη συνέχεια οι βλάβες γίνονται πιο σοβαρές όπως αιμορροΐδες, εντερικοί σπασμοί κ.λ.π. Συμπτώματα στο ουροποιητικό σύστημα μπορεί να εμφανιστούν, όπως πολυουρία, δύσοσμα ούρα, κάψιμο κατά την ούρηση κ.λ.π. Επειδή όμως αυτές οι βλάβες αναπτύσσονται πολύ προοδευτικά, ο ασθενής αρκείται κυρίως στο να τις θεραπεύει με δικά του μέσα: χάπια για τη πέψη, καθαρτικά, αλοιφές αντιαιμορραγικές για τις αιμορροΐδες. Αυτό δείχνει καθαρά ότι το πρωτογενές σύστημα απέκκρισης του οργανισμού αρχίζει να εμφανίζει λειτουργικά προβλήματα. Στη συνέχεια ο οργανισμός θα προσπαθήσει να αποβάλει τα απόβλητα του από μια δευτερογενή οδό απέκκρισης, το δέρμα, το αρτηριακό σύστημα του οποίου  υπερλειτουργεί, προκαλώντας αίσθημα ζέστης σε διάφορα σημεία του σώματος. Το δέρμα γίνεται ζεστό, ξηρό και κόκκινο κατά καιρούς, ο κνησμός είναι συχνός και ιδιαίτερα βασανιστικός και επιδεινώνεται από τη ζέστη και από το πλύσιμο (η κατάσταση αυτή ταιριάζει με το στοιχείο sulfur).

Με την πάροδο του χρόνου αρχίζουν να εμφανίζονται βλάβες στο δέρμα οι οποίες μπορούν να πάρουν διάφορες μορφές, από μια απλή κνίδωση μέχρι μια  δερματοπάθεια ερυθηματώδη ή και πυώδη. Στη συνέχεια, στο αναπνευστικό  (αλλεργική ρινίτιδα, άσθμα, βρογχίτις), ουροποιητικό και γεννητικό σύστημα (πολυουρία, κυστίτιδα, ουρηθρίτιδα κ.λ.π.) όπως και σε άλλους βλεννογόνους,  εμφανίζονται  ποικίλα συμπτώματα μαρτυρώντας το προοδευτικό μπλοκάρισμα της απεκκριτικής ικανότητας του οργανισμού.

Αυτό μπορεί να εξηγήσει και τη μεγάλη εμφάνιση αλλεργικών συμπτωμάτων σε αυτό το στάδιο του ψωρικού ατόμου.  Όλα τα παραπάνω συμπτώματα, έχουν τα χαρακτηριστικά της ψωρικής προδιάθεσης: περιοδικότητα, εναλλαγή συμπτωμάτων με τάση για όλο και πιο συχνή εμφάνιση.  Κατά τη διάρκεια της πρώτης φάσης, είναι προφανές ότι πρέπει να σεβόμαστε τις απεκκριτικές κρίσεις του οργανισμού, γιατί είναι γι’ αυτόν σωτήριες. Τις κρίσεις αυτές ακολουθούν περίοδοι γενικής καλυτέρευσης του ασθενούς.

Αν για παράδειγμα δοθεί  θεραπεία με αντιβιοτικά  σε ένα τέτοιο ασθενή που εμφανίζει φαρυγγίτιδα, θα έχει σαν αποτέλεσμα να εμφανιστεί πιθανή κρίση άσθματος.

Παρατηρούμε λοιπόν ότι η απαγόρευση εκδήλωσης της φαρυγγίτιδας με τη χρήση αντιβιοτικών, μπορεί να δώσει γένεση σε μια νέα εμφάνιση συμπτωμάτων σε ένα όργανο πιο ευγενές όπως οι πνεύμονες.

 

Α2. Η ενδιάμεση φάση       

 

Η ενδιάμεση φάση χαρακτηρίζεται από ένα προοδευτικό μπλοκάρισμα των οργάνων απέκκρισης. Η αντίδραση του ατόμου γίνεται όλο και περισσότερο ‘ασθενής’. Τα συμπτώματα διαρκούν όλο και περισσότερο. Η δράση της ομοιοπαθητικής σε ένα τέτοιο ασθενή, μπορεί να έχει ανεπαρκή ή επικίνδυνη δράση εάν πρώτα δε φροντίσουμε να επαναφέρουμε τη σωστή λειτουργία του εντερικού και ουροποιητικού συστήματος με επιλεγμένα φάρμακα παροχέτευσης  (drainage).   

 

Α3. Η τελευταία φάση (Ασθενής και Κεντρομόλος)

 Η τελευταία φάση χαρακτηρίζεται  από μια προοδευτική λειτουργική ανενεργία των οργάνων απέκκρισης. Ο οργανισμός εξουθενωμένος από τα παραπάνω προβλήματα δεν μπορεί πια να απεκκρίνει σωστά. Αυτό εξηγεί τη συχνή αναποτελεσματικότητα της προτεινόμενης ομοιοπαθητικής αγωγής. Όλα τα προβλήματα υγείας  του ασθενή έχουν γίνει σχεδόν καθημερινά και μόνιμα (υψηλή χοληστερίνη, τριγλυκερίδια και ουρικό οξύ που δεν μπορούν να μειωθούν εύκολα, ανεξέλεγκτος διαβήτης, ανεξέλεγκτη υπέρταση κ.λ.π.).

Στη φάση αυτή της μειωμένης αντίδρασης, χρειαζόμαστε τα ομοιοπαθητικά φάρμακα διέγερσης του οργανισμού, που έχουν στην φαρμακολογία τους την ένδειξη ‘απουσία’ αντίδρασης σε σωστά ενδεδειγμένα φάρμακα. Η κατάληξη της φάσης αυτής  είναι η  «ιστική σκλήρυνση», η οποία εμφανίζεται προοδευτικά και έχει σαν αποτέλεσμα την μονιμοποίηση των βλαβών στα διάφορα όργανα. Τα παρεγχύματα των ευγενών οργάνων (π.χ. πνεύμονες, συκώτι, νεφρά, σπλήνα κ.λ.π.) εμφανίζουν σοβαρές ιστολογικές αλλοιώσεις. Εάν φτάσουμε στο στάδιο αυτό, η Ομοιοπαθητική έχει να προσφέρει ελάχιστα στον ασθενή.   


 

 

 

Τα  πιο συχνά συνταγογραφούμενα φάρμακα του βάθους των 3 φάσεων της Ψωρικής Προδιάθεσης είναι τα παρακάτω:

 

ΠΡΩΤΗ ΦΑΣΗ:                    sulfur, calcarea carbonica, hepar sulfur, nux vomica, antimonium crudum.

 

 

ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΦΑΣΗ:          sulfur, calcarea carbonica, hepar sulfur, lycopodium, natrum carbonicum, graphites, petroleum, nitri acid.

 

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΑΣΗ:            sulfur, ( εάν τα όργανα απέκκρισης του ασθενή δεν λειτουργούν σωστά, η χρήση του μπορεί να είναι πολύ επικίνδυνη για τον ασθενή. Πρέπει πρώτα να χρησιμοποιήσουμε κάποια φάρμακα παροχέτευσης για να αποκατασταθεί η λειτουργία των εντέρων και του ουροποιητικού συστήματος.) calcarea carbonica, lycopodium, graphites, kali carbonicum, ammonium carbonicum, causticum, silicea, psorinum, carbo vegetabilis.

 

 

Τα φάρμακα της παροχέτευσης.

 

Είναι φάρμακα που βοηθούν τη διέγερση της λειτουργίας των πρωτογενών και δευτερογενών οργάνων απέκκρισης του οργανισμού. Συνήθως τα δίνουμε σε πολύ χαμηλές διαλύσεις (3Χ έως 8Χ), για 1 ή 2 μήνες πριν την έναρξη της κανονικής oμοιοπαθητικής θεραπείας, για να μετριάσουμε πιθανές εκρηκτικές επιδεινώσεις ενός Ψωρικού ασθενή που βρίσκεται στην ‘Ενδιάμεση ή Τελευταία Φάση’.

 

Συκώτι-Χοληδόχος Κύστη:    berberis, carduus marchelidonium,

                                                ptelea, solidago, taraxacum.

 

Ουροποιητικό Σύστημα:          benzoic acidum, berberis, solidago, sarsaparilla.

 

Έντερο: Προς τα Δεξιά:           chelidonium, iris tenax, ginseng.

 

Έντερο: Προς τα Αριστερά:     momordica balsamina, ceanothus.

 

Έντερο: Σιγμοειδές:                scrofularia nodosa, podophyllum.

 

Δέρμα:                                     berberis, fumaria, saponaria, lappa, major.

 

Φλεβικό Σύστημα:                   aesculus, bellis perennis, hamamelis.

 

Αρθρώσεις:                             benzoic acidum, colchicum, urtica urens.

 

 

Απουσία αντίδρασης σε σωστά ενδεδειγμένα φάρμακα.

Πολλές φορές το όμοιο φάρμακο δεν έχει καλά αποτελέσματα. Στην περίπτωση αυτή, πριν το όμοιο φάρμακο, μπορούμε να χορηγήσουμε τα παρακάτω σε μέσες ή υψηλές διαλύσεις (12 έως 18CH):

 

sulfur, psorinum, opium, conium, ammonium carbonicum, carbo vegetabilis.

 

 

   

     Τα 7 βασικά κλινικά σημεία για να αναγνωρίσουμε ένα ψωρικό άτομο.

  

 1.    Αλληλοδιαδοχή παθολογικών συμπτωμάτων από το ένα σύστημα στο άλλο. 

Παράδειγμα: ένας ασθενής παρουσιάζει έκζεμα στο στήθος. Όταν το έκζεμα υποχωρεί εμφανίζει κρίσεις κολίτιδας με διαρροϊκές εκκενώσεις και όταν η κολίτιδα υποχωρεί επανεμφανίζεται το έκζεμα (αλληλοδιαδοχή της ασθένειας μεταξύ δέρματος και πεπτικού συστήματος). 

 2.    Δυσλειτουργία της θερμορύθμισης (thermo-regulation).

       Μπορεί να εκδηλώνεται είτε σαν υπερθερμία π.χ. το sulfur δεν αντέχει τη ζέστη και έχει μόνιμα ανάγκη για καθαρό αέρα και δροσιά, είτε σαν υποθερμία.  Το psorinum  νιώθει πάντα το σώμα του κρύο, ο ασθενής psorinum  το καλοκαίρι φοράει 3 πουκάμισα με μακριά μανίκια για να ζεσταθεί.

        Η υπερθερμία ή υποθερμία αυτή μπορεί να είναι πιο επιλεκτική όπως π.χ. στο natrum carbonicum που νιώθει δυσφορία και αδυναμία από τη ζέστη του καλοκαιριού ενώ το αναπνευστικό του σύστημα είναι πολύ ευαίσθητο στο κρύο, ή το antimonium crudum που ενώ νιώθει άσχημα από τη ζέστη του ήλιου, μισεί την επαφή με το κρύο νερό που του προκαλεί κεφαλαλγίες και πόνο στις αρθρώσεις.

 3.    Παθολογικά συμπτώματα στο επίπεδο του δέρματος.

       Το δέρμα του ψωρικού εμφανίζει συχνά κάθε είδους δερματοπάθεια μεταβολικής αλλεργικής η μικροβιακής αιτιολογίας, δέρμα ξηρό ή πολύ λιπαρό.

 4.    Ο Κνησμός.

       Μπορεί να είναι αποτέλεσμα της δερματοπάθειας ή να υπάρχει χωρίς καμιά παθολογική εκδήλωση στο δέρμα. Ο κνησμός αυτός είναι συνήθως επίμονος με μεγάλη ένταση. 

5.    Παθολογικά συμπτώματα στο επίπεδο του εντερικού σωλήνα.

       Το έντερο ενός ψωρικού σπάνια είναι υγιές. Πολύ συχνά θα παρατηρήσουμε: διάρροια ή δυσκοιλιότητα, διάφορες φλεγμονές του εντέρου, αιμορροΐδες κ.λ.π.

  6.    Αδυναμία-κούραση (ο ψωρικός νιώθει αδύναμος χωρίς ζωτική ενέργεια).

Παράδειγμα: αίσθηση πρωινής αδυναμίας και αίσθημα κούρασης μετά τα       γεύματα (nux-vomica, lycopodium).

Μεγάλη κούραση μετά από μικρή προσπάθεια (calcarea carbonica, lycopodium, nux vomica).

Βαθιά μόνιμη και συνεχή κούραση (psorinum, lycopodium, nux vomica, ammonium carbonicum).

 7.    Δυσοσμία εκκρίσεων και απεκκρίσεων.

       Παράδειγμα:  το άτομο sulfur μισεί την επαφή με το νερό γιατί του επιδεινώνει τη δερματίτιδα. Στο psorinum, hepar sulfur και petroleum οι απεκκρίσεις είναι δύσοσμες.

            

Το πορτρέτο ενός ψωρικού ασθενή από τη γέννηση έως το θάνατο του (ελεύθερη μετάφραση από κείμενα του Dr. Roland Zissu  τ. προέδρου της Γαλλικής Ομοιοπαθητικής Σχολής).

  

-         Από τους πρώτους μήνες της ζωής του, είναι ένα ευτραφές μωρό που εμφανίζει έκζεμα με έντονο κνησμό που απαγορεύει τους εμβολιασμούς. Με την πάροδο του χρόνου, το έκζεμα αυτό εναλλάσσεται ή συνυπάρχει με βρογχίτιδα ασθματικού τύπου, ή κρίσεις εντεροκολίτιδας.

-         Η παιδική του ηλικία μέχρι την εφηβεία χαρακτηρίζεται από τις προαναφερόμενες παθολογίες. Στην εφηβεία το παθολογικό ταμπλό αλλάζει, και εμφανίζεται έντονη πυώδες ακμή.

-         Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής θητείας εάν αυτή συνοδεύεται από μέτρια άσκηση και ελαφριά σίτιση, ο ψωρικός μπορεί να βρίσκεται σε καλή κατάσταση υγείας. Δυστυχώς η επιστροφή του στην καθημερινότητα της πόλης, τον φορτώνει με μεγαλύτερη κατανάλωση τροφής και καθιστική ζωή. Στο στάδιο αυτό αρχίζουν τα πρώτα προβλήματα πέψης, που εναλλάσσονται με κρίσεις κεφαλαλγίας ή αιμορροΐδων.

-         Γύρω στα 30, ανακαλύπτουμε ένα έλκος δωδεκαδάκτυλου, προϊόν άγχους και κακής διατροφής.

-         Στα 45 περίπου, είναι πιθανόν να εμφανιστούν κρίσεις κολικού στα νεφρά και γύρω στα 50 αρτηριακή υπέρταση η οποία στην αρχή εμφανίζεται με διαλείμματα και στη συνέχεια γίνεται μόνιμη.

-         Όμως γύρω στα 55, ο ψωρικός μας ασθενής ο οποίος συνεχίζει την καθιστική ζωή και τη λάθος διατροφή, αρχίζει να εμφανίζει τα πρώτα δείγματα διάλυσης. Στα παραπάνω προβλήματα προστίθενται ‘αρθριτικά’ στον αυχένα και στην πλάτη, με έντονους πόνους, φλεγμονές του ισχιακού νεύρου και ένα στομάχι μόνιμα σε τυμπανισμό, αποτέλεσμα  εγκατάστασης μόνιμης δυσλειτουργίας του πεπτικού συστήματος.

-         Μετά τα 60, η κατάσταση των αρτηριών του αρχίζει να γίνεται κρίσιμη, τα επίπεδα της χοληστερίνης και των τριγλυκερίδιων έχουν εδώ και αρκετό καιρό ξεπεράσει τα όρια ασφαλείας και πριν ο ασθενής αποφασίσει να αρχίσει δίαιτα και γυμναστική, μάλλον κάποιο επεισόδιο θρόμβωσης θα τον απαλλάξει από τον μάταιο αυτό κόσμο.   

  

Για τις επόμενες 3 προδιαθέσεις, θα αναφερθούμε στα επόμενα άρθρα μας.


 

 

ΑΝΑΦΟΡΕΣ

L’ENSEIGNEMENT DU DOCTEUR PIERRE SCHMIDT {Similia 1990}.
CH. GARCIA – CAHIERS DE MEDECINE HOMEOPATHIQUE {Masson 1989}.                   
R. ZISSU - MANUEL DE MEDECINE HOMEOPATHIQUE {Doin 1985}
M.C. MERIADEC – HOMEOPATHIE CONCEPTION MEDICALE A LA DIMENSION DE L’HOMME {Boiron 1990}.
J. MICHAUD – ENSEIGNEMENT SUPERIEUR D’HOMEOPATHIE {Similia 1993}.
ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΑ  ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΑ ΜΙΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ  ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ  PARIS V.

 

Μηνάς Ρηγάτος
Χειρ. Οδοντίατρος- Ειδ. Περιοδοντολόγος Εμφυτευματολόγος
Ομοιοπαθητικός
ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΟ ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΙΚΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΓΛΥΦΑΔΑΣ
ΤΗΛ - FΑΧ:  210-89.43.248.

 

Σύντομο Βιογραφικό Σημείωμα του Συγγραφέα:

1978-1984       Φοίτηση στην Οδοντιατρική Σχολή του Α.Π.Θ.
1984
-1986       Μετεκπαίδευση στην Χειρουργική Στόματος Παίδων (Νοσοκ. BREUTONAU-ΠΑΡΙΣΙ).
1985-1989              Βοηθός Καθηγητή στο Πανεπιστ. PARIS VII.
                        Μετεκπαίδευση στη Χειρουργική Περιοδοντίου (Νοσοκ. BEAUJON-ΠΑΡΙΣΙ).
1986-1989     Φοίτηση στην Ομοιοπαθητική Σχολή του Πανεπιστ. PARIS V.
1988-1990              Φοίτηση στο Μεσογειακό Ινστιτούτο Εμφυτευματολογίας (Μασσαλία).

 Συγγραφική Δράση:

 -ΟΙ ΦΛΕΓΜΟΝΩΔΕΙΣ ΝΟΣΟΙ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΟΝΤΙΟΥ ΑΠΟ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ (στη Γαλλική Γλώσσα).

 -ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ  ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ  ΕΜΦΥΤΕΥΜΑΤΟΛΟΓΙΑΣ  (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ  2  ΤΟΜΩΝ  ΣΤΗ  ΓΑΛΛΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ,  ΣΧΕΤΙΚΑ  ΜΕ  ΤΗΝ  ΒΙΟΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ,  ΒΙΟΣΥΜΒΑΤΟΤΗΤΑ,  ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ  ΚΑΙ ΠΡΟΣΘΕΤΙΚΗ  ΤΩΝ  ΕΜΦΥΤΕΥΜΑΤΩΝ.
Ευχαριστώ πολύ την σύντροφο και συνεργάτη μου Αμαλία Παύλου, για την επιμέλεια του κειμένου.

 

Σώστε το άρθρο στον υπολογιστή σας