Κάπου, στο1827, ο Wheatstone χρησιμοποίήσε για πρώτη φορά την λέξη '' μικρόφωνο ''για μια ακουστική συσκευή που έκανε ενίσχυση των αδύναμων ήχων. Ήταν ο καθηγητής Hughes στο Λονδίνο το Μάιο του 1878 που έδωσε συνέχεια στον όρο μικρόφωνο χρησιμοποιώντας πρώτα, τρία μεταλλικά καρφιά, που το ένα ήταν σε ελαφρύ επαφή κάθετα στα άλλα δύο συνδεδεμένα σε ένα ηλεκτρικό κύκλωμα . Η συσκευή ήταν ευαίσθητη σε οποιαδήποτε δόνηση ή παλμούς στον αέρα. Τα καρφιά αντικαταστάθηκαν με ξυσμένα και στα δυο άκρα  μολύβια άνθρακος μονταρισμένα σε ένα διπλό ελαστικό υπόστρωμα. Ο αδρανής μεταβιβαστής ήταν πολύ ευαίσθητος και οι επιδράσεις  του κινητού στοιχείου,  τύπου άεργης αντίστασης μάζας. Από ένα, τα μολύβια από άνθρακα έγιναν 6 ή 12 συνδεδεμένα ηλεκτρικά σε σύνθετες σειρές. Τοποθετημένα έτσι, βρίσκονταν μονταρισμένα σε ελαφριά ξύλινα κουτιά, από πεύκο.

Πέρα από την μετάδοση της ομιλίας που ήταν ο πρώτος και βασικός στόχος όλων των κατασκευών , αμέσως , εκείνη την εποχή, στο 1881, στην Έκθεση για το ηλεκτρικό φωτισμό στην Παριζιάνικη Grand Opera, 4 ζευγάρια τέτοιων σύνθετων συσκευών   κατάφεραν να μεταδώσουν την παράσταση στην Opera. Ο σχεδιασμός του C. Ader, όπως φαίνεται στην φωτογραφία, έδειχνε τα σύνθετα του μικρόφωνα μπροστά από τα φώτα δαπέδου. Η μετάδοση έγινε ταυτόχρονα σε 4 μεγάλα δωμάτια του ίδιου κτιρίου χρησιμοποιώντας 80 binaural telephones ή κατά σύγχρονης ορολογίας, ακουστικά (στερεοφωνικά βέβαια). Για πρώτη φορά , ιστορικά , έγινε δυνατή αμέσως μια αρχική ηλεκτροακουστική εμπειρία  για κάθε ακροατή. Διαβάζω από κείμενο εποχής, του 1932, ''άρχισε να σχηματίζεται στο μυαλό του ( ακροατή) την τοποθέτηση των τραγουδιστών, σε σταθερές αποστάσεις, ορισμένοι αριστερά και άλλοι δεξιά. Ήταν εύκολο να παρακολουθούνται οι κινήσεις τους με τις ανάλογες αποστάσεις μεταξύ των καλλιτεχνών''.